อยู่ดีๆก็คิดถึง ภูกระดึงขึ้นมาเฉย
ทั้งๆที่ยังบ่เกย เห็นเมืองเลยให้ตาย
พ่อก็ไม่ใช่คนเลย แม่ก็ไม่ใช่คนเลย
แปลกใจจริงว่าเธอเอ๋ย.. คิดถึงเลยได้ไง
แค่เพียงเธอเดินผ่านมา
ตาสบตาแค่นั้นก็หวั่นไหว
หรือว่าชาติก่อนนั้น เคยมีใจให้กัน
ก็เป็นไปได้
เจอเธอก็ชอบเลย เจอเธอก็ฮักเลย
ได้ยินแต่เขาเอ่ย ว่าเลย เป็นเมืองน่าไป
ห่างกันคิดถึงเลย ไม่เจอก็เหงาเลย
ไม่ทันลงเอย ก็ฮักเลยบ่มีคนใหม่
อย่างกับคนตี้บนฟ้า ส่งเธอมาให้นอนเผลอ
คนสวยๆมีปะเลอะ เพื่อนเธอก่อน่าฮัก
แต่ก็ดันถูกชะตา เธอขึ้นมานั้นแปลกมาก
ถ้าไม่เร็วเกินไปนัก ขอสมัครฮักเลย
แค่เพียงเธอเดินผ่านมา
ตาสบตาแค่นั้นก็หวั่นไหว
หรือว่าชาติก่อนนั้น เคยมีใจให้กัน
ก็เป็นไปได้
เจอเธอก็ชอบเลย เจอเธอก็ฮักเลย
ได้ยินแต่เขาเอ่ย ว่าเลย เป็นเมืองน่าไป
ห่างกันคิดถึงเลย ไม่เจอก็เหงาเลย
ไม่ทันลงเอย ก็ฮักเลยบ่มีคนใหม่
อันความฮัก พิทักษ์ใจ๋ อ้ายสุขล้ำ
คอยย้ำเตือน เคลื่อนคล้อย ยังห่วงหา
แม้ตัวไกล ใจ๋มั่น ฮักแต้นา
ปรารถนา ผูกพัน นิรันดร์กาล
มองท้องฟ้า นภาใส คิดถึงหน้า
ส่งสายตา ผ่านลม อู้กำหวาน
ฮักของฉัน มั่นคง และยืนนาน
ตราบวันวาน ถึงวันนี้ มีแต่เธอ แต่เธอ
เจอเธอก็ชอบเลย เจอเธอก็ฮักเลย
ได้ยินแต่เขาเอ่ย ว่าเลย เป็นเมืองน่าไป
ห่างกันคิดถึงเลย ไม่เจอก็เหงาเลย ให้ตาย
ฮักเลยบ่มีคนใหม่
เกิดมายังไม่เคย ไม่เคย
รักใครเท่าเธอเลย